พระเมตตาของพระเยซูเจ้า

จงบอกมนุษยชาติที่กำลังเจ็บป่วย ให้เข้ามาใกล้หัวใจอันเมตตาของเรา แล้วเราจะประทานสันติภาพให้แก่มนุษยชาติ พระเมตตาของเราไม่มีวันสิ้นสุดเลย

พระวาจาวันอาทิตย์ที่ 11 มกราคม 2026 ฉลองพระเยซูเจ้าทรงรับพิธีล้าง

          เวลานั้น พระเยซูเจ้าเสด็จมาจากแคว้นกาลิลีถึงแม่น้ำจอร์แดน เพื่อรับพิธีล้างจากยอห์น ยอห์นพยายามชักชวนพระองค์ให้เปลี่ยนพระทัย เขากล่าวว่า “ข้าพเจ้าควรจะรับพิธีล้างจากท่าน แต่ท่านกลับมาพบข้าพเจ้า” พระเยซูเจ้าตรัสตอบว่า “เวลานี้ ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ก่อน เพราะเราควรจะทำทุกอย่างตามพระประสงค์ของพระเจ้า” ยอห์นจึงยอมทำตาม เมื่อพระเยซูเจ้าทรงรับพิธีล้างแล้ว เสด็จขึ้นจากน้ำ ทันใดนั้นท้องฟ้าเปิดออก พระองค์ทอดพระเนตรเห็นพระจิตของพระเจ้าเสด็จลงมา เหนือพระองค์ดุจนกพิราบ และมีเสียงจากสวรรค์กล่าวว่า “ผู้นี้เป็นบุตรสุดที่รักของเรา เป็นที่โปรดปรานของเรา”
(มัทธิว 3:13-17)








วันจันทร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

คำพูดของนักบุญ



“จงถอนใจของท่านออกจากโลกนี้เสีย ก่อนที่พระเจ้าจะทรงเอาร่างกายของท่านออกไปจากโลก”  
- นักบุญยอห์นแห่งอาวิลลา

วันอาทิตย์ที่ 6 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

วันเสาร์ที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

นักบุญผู้ช่วยเหลือวิญญาณในไฟชำระ


นักบุญยอห์นได้เปิดเผยแก่เขาในนิมิตว่าคำภาวนาของเขาได้ปลดปล่อยวิญญาณมากกว่า 1.4 ล้านดวงจากไฟชำระ
>>>อ่านต่อ

วันศุกร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

คำพูดของคุณพ่อปีโอ


- เมื่อวิญญาณเศร้าโศกและกลัวที่จะทำให้พระเจ้าทรงขัดเคืองพระทัย, นั่นไม่ได้ทำให้พระองค์ทรงขัดเคืองเลยและมันยังอยู่ห่างไกลจากการทำบาปมากนัก (Letters II, p. 67).
- อย่าหยุดแสวงหาความจริงในการค้นพบพระเจ้า จงอ่อนน้อมยอมรับอิทธิพลแห่งพระหรรษทานเถิด,ติดตามแรงบันดาลใจและความดึงดูดใจของมัน อย่าละอายต่อพระคริสต์และคำสอนของพระองค์ (Epist. IV, p. 713)

วันพฤหัสบดีที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

วันพุธที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

คำพูดของนักบุญ


ถ้าศีลนี้คือ “อาหารประจำวัน” แล้วทำไมท่านจึงไปรับเพียงปีละครั้งเท่านั้นเล่า? จงรับทุกวันแล้วท่านจะได้รับประโยชน์ทุกวัน จงดำเนินชีวิตในหนทางที่ท่านจะสามารถรับศีลนี้ทุกวันเถิด ผู้ที่ไม่รับศีลนี้ทุกวัน,ก็ไม่สมควรรับศีลนี้ปีละครั้งเช่นกัน
- นักบุญอัมโบรส พูดเกี่ยวกับศีลมหาสนิท

วันอังคารที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565

อัศจรรย์ของลูกเชสท์นัท


หนึ่งในอัศจรรย์แรกๆของคุณพ่อปีโอนั้นย้อนหลังไปยังปี 1908 ในเวลานั้นท่านอาศัยอยู่ที่อารามแห่งมอนต์เตฟูสโก วันหนึ่งท่านเก็บรวบรวมลูกเชสท์นัทในป่าที่อยู่ใกล้ๆใส่ในถุงแล้วส่งถุงนั้นไปให้ป้าดาเรีย(aunt Daria)ของท่านซึ่งอยู่ที่ปีเอเตรชีน่า เธอมีความรักต่อท่านเสมอมา เมื่อป้าดาเรียได้รับแล้วเธอก็กินลูกเชสท์นัทและเก็บถุงไว้เป็นที่ระลึก สองสามวันต่อมาเธอค้นหาบางอย่างในลิ้นชัก,ที่ซึ่งปกติสามีของเธอจะเก็บดินปืนไว้ เวลานั้นเป็นตอนเย็น,ดังนั้นเธอจึงจุดเทียนไขเพื่อส่องหา ทันใดนั้นดินปืนก็ติดเปลวไฟและระเบิด ใบหน้าของป้าดาเรียไหม้และเจ็บปวด เธอร้องครวญครางและควานหาบางอย่างมาประคบใบหน้าเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด เธอหยิบเอาถุงผ้าที่คุณพ่อปีโอใส่ลูกเชสท์นัทขึ้นมา และประคบที่แผลบนใบหน้าของเธอ ทันใดนั้นความเจ็บปวดก็หายไปและไม่มีแผลบนใบหน้าเลย