ภาพยนตร์ประกอบนิทานเปรียบเทียบเรื่องเศรษฐีกับลาซารัส
เศรษฐีผู้หนึ่ง
แต่งกายหรูหราด้วยเสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพง จัดงานเลี้ยงใหญ่ทุกวัน คนยากจนผู้หนึ่งชื่อลาซารัส
นอนอยู่ที่ประตูบ้านของเศรษฐีผู้นั้น เขามีบาดแผลเต็มตัว เขาอยากจะกินเศษอาหารที่ตกจากโต๊ะของเศรษฐี แต่ไม่มีใครให้เขากิน มีแต่สุนัขมาเลียแผลของเขา
วันหนึ่ง
คนยากจนผู้นี้ตายไป ทูตสวรรค์นำเขาไปอยู่ในอ้อมอกของอับราฮัม ส่วนเศรษฐีคนนั้นก็ตายเช่นเดียวกัน
และถูกฝังไว้
เศรษฐีซึ่งกำลังถูกทรมานอยู่ในแดนผู้ตาย
แหงนหน้าขึ้น มองเห็นอับราฮัมแต่ไกล และเห็นลาซารัสอยู่ในอ้อมอก จึงร้องตะโกนว่า “ท่านพ่ออับราฮัม จงสงสารลูกด้วย
กรุณาส่งลาซารัสให้ใช้ปลายนิ้วจุ่มน้ำมาแตะลิ้นให้ลูกสดชื่นขึ้นบ้าง
เพราะลูกกำลังทุกข์ทรมานอย่างสาหัสในเปลวไฟนี้” แต่อับราฮัมตอบว่า “ลูกเอ๋ย จงจำไว้ว่า เมื่อยังมีชีวิต ลูกได้รับแต่สิ่งดี ๆ
ส่วนลาซารัสได้รับแต่สิ่งเลว ๆ บัดนี้เขาได้รับการบรรเทาใจที่นี่ ส่วนลูกต้องรับทรมาน
ยิ่งกว่านั้น
ยังมีเหวใหญ่ขวางอยู่ระหว่างเราทั้งสอง จนใครที่ต้องการจะข้ามจากที่นี่ไปหาลูก
ก็ข้ามไปไม่ได้ และผู้ที่ต้องการจะข้ามจากด้านโน้นมาหาเรา ก็ข้ามมาไม่ได้ด้วย”
เศรษฐีจึงพูดว่า “ท่านพ่อ ลูกอ้อนวอนให้ท่านส่งลาซารัสไปยังบ้านบิดาของลูก เพราะลูกยังมีพี่น้องอีกห้าคน
ขอให้ลาซารัสเตือนเขาอย่าให้มายังสถานที่ทรมานแห่งนี้เลย” อับราฮัมตอบว่า “พี่น้องของลูกมีโมเสสและบรรดาประกาศกอยู่แล้ว
ให้เขาเชื่อฟังท่านเหล่านั้นเถิด” แต่เศรษฐีพูดว่า “มิใช่เช่นนั้น ท่านพ่ออับราฮัม ถ้าใครคนหนึ่งจากบรรดาผู้ตายไปหาเขา
เขาจึงจะกลับใจ” อับราฮัมตอบว่า
“ถ้าเขาไม่เชื่อฟังโมเสสและบรรดาประกาศก แม้มีคนจากบรรดาผู้ตายมาหาเขาและเตือนเขา
เขาก็จะไม่เชื่อ”
